Sunday, November 15, 2009

കപിലോപദേശം

വരാഹമൂർത്തി ഹിരണ്യാക്ഷനെ കൊന്ന് ഭൂമിയെ വീണ്ടെടുത്തു കൊടുത്ത ശേഷം...
സായംഭൂമനുവിന് ശതരൂപാദേവിയിൽ അഞ്ച് മക്കളുണ്ടാകുന്നു
1) ഉത്താനപാദൻ (ധ്രുവന്റെ പിതാവ്)
2) പ്രിയവ്രതൻ
3)ദേവഹൂതി
4) അകൂതി
5) പ്രസൂതി

ആദ്യം ദേവഹൂതിയുടെ കഥ പറയുന്നു:

ദേവഹൂതി വിവാഹപ്രായമാകുമ്പോൾ സായംഭൂമനു പിതാവായ ബ്രഹ്മാവിനോട് ‘മകളെ ആർക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു കൊടുക്കട്ടെ’ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. അതിന് ഉത്തരമായി ബ്രഹ്മാവ് പറയുന്നു, കർദ്ദമ മഹർഷിക്ക് വിവാഹം ചെയ്തുകൊടുക്കാൻ.

അപ്പോൾ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കർദ്ദമമഹർഷിയുടെ മുന്നിൽ വിഷ്ണുഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, ‘സായം ഭൂമനു ഇപ്പോൾ തന്റെ മകൾ ദേവഹൂതി എന്ന കന്യകയെയും കൊണ്ട് ഇവിടെ വരും നീ അവളെ വിവാഹം ചെയ്ക്’ അന്ന്. അത് കേട്ട് കർദ്ദമൻ ‘വിവാഹം വേണ്ട’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ, “നീ അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചാലേ എനിക്ക് നിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ച് മണ്മറഞ്ഞുപോയ സാംഖ്യശാസ്ത്രം പുനർപ്രകാശിക്കാനാകൂ” എന്നു പറയുന്നു.

കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ അരുൾ ചെയ്തപോലെ, സായംഭൂമനു ദേവഹൂതിയേയും കൊണ്ട് കർദ്ദമന്റെ അരികിൽ കന്യാദാനത്തിനായെത്തുന്നു. കർദ്ദമൻ പറയുന്നു, ‘ഞാൻ ഇവളെ വിവാഹം കഴിക്കാം എന്നാൽ എപ്പോൾ എനിക്ക് ഇവളിൽ ഒരു പുത്രനുണ്ടാകുന്നുവോ അതുവരെ മാത്രമേ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുകയുള്ളൂ’ എന്ന്. ദേവഹൂതി സമ്മതിക്കുന്നു.
അങ്ങിനെ കന്യാദാനം നടക്കുന്നു.
കർദ്ദമന് ദേവഹൂതിയിൽ 9 പെണ്മക്കളുണ്ടാകുന്നു.
പിന്നീട് പത്താമതായി ഉണ്ടാകുന്നതാണ് ഈശ്വരന്റെ അവതാരമായ ‘കപിലൻ’.
അതിനുശേഷം കർദ്ദമൻ തപോനിഷ്ഠനായി, പിന്നെ ദേഹത്യാഗം വരിക്കുന്നു.
അപ്പോൾ വിഷാദയായ ദേവഹൂതി മകനായ കപിലനോട്, മകനെ ഗുരുവായി കണ്ട് നമസ്കരിച്ച്,
‘ഞാൻ ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എനിക്ക് മനസ്സിനു ശാന്തിയും മോക്ഷവും കിട്ടാൻ?’ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ, കപിലവാസുദേവൻ അമ്മയ്ക്ക് ചെയ്യുന്ന ജ്ഞാനോപദേശമാണ് കപിലോപദേശം

കപിലൻ അമ്മയോട് പറയുന്നു,
യോഗഃ അദ്ധ്യാത്മികതഃ

ആരോഗ്യമുള്ള ജീവിതത്തിന് വേണ്ടത്
നമ്മുടെ ശാരീരികം, മാനസികം, ഭൌതികം, ആത്മീയം എന്നീ നാലു കാര്യങ്ങളും ബാലൻസ് ചെയ്യലാണ്.
ശരീരം മാത്രം നന്നായിരുന്നാൽ പോരാ (നല്ല ആഹാരം; എക്സർസൈസൊക്കെ ചെയ്ത് നല്ലതാക്കി വയ്ക്കുക)
മനസ്സ് നല്ല ബലമായിരിക്കണം ( സത് ചിന്തകൾ,..)
അറിവു വളർത്തണം
പിന്നെ ഈശ്വരങ്കലേക്കുള്ള ഭക്തിവളർത്തണം
ഇതു നാലും തുല്യമായി ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാൽ സന്തോഷകരമായ ജീവിതമായി.
എന്നാൽ, മനസ്സ് യോഗയുക്തമാക്കുക.

ആഹരം തന്നെ മൂന്നുവിധം ഉണ്ട് സാത്വികം രാജസം താമസം
സാത്വികമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ (വെജിറ്റേറിയൻ ആഹാരം) എളുപ്പം ദഹിക്കുന്നു, അത് കഴിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന് തൃപ്തി, രോഗശാന്തി ഒക്കെ ലഭിക്കുന്നു
രാജസമായ ആഹാരങ്ങൾ രോഗം അസസ്ഥത ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നു
താമസമായിട്ടുള്ളത് തീരെ വർജ്ജിക്കുക. അത് നമ്മെ ഉന്മേഷരഹിതാക്കി മാറ്റുന്നു.

മനസ്സിനു വേണ്ടത്:
സ്നേഹമാ‍ണ് മുഖ്യമായി മനസ്സിനു വേണ്ടത്. സ്നേഹം കിട്ടാത്ത മനസ്സ് മുരടിച്ചുപോകും.
അത് ഈശ്വരനോടുള്ള പ്രേമമാകുമ്പോൾ നമുക്ക് ശാശ്വതമായ മനശ്ശാന്തി ലഭിക്കുന്നു.

ബുദ്ധിക്ക് ( ഭൌതീകം)
വിദ്യാഭ്യാസാത്തിലൂടെ കിട്ടുന്ന അറിവ്

ആത്മീയം
ഉത്സാഹവും ധൈര്യവും എങ്ങിനെ നേടിയെടുക്കാം, എന്നൊക്ക്
(നമ്മുടെ ഋഷീശ്വരൊക്കെ മരിക്കുംവരെ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാന്മാരായിരുന്നു എന്നോർക്കുക)

നമ്മുടെ ശരീരത്തെ ഒരു മാമ്പഴമായി സങ്കല്പിക്കുക
ആദ്യം മൃദുവായ കണ്ണിമാങ്ങ(ശിശുക്കളുടെ ശാരീരം)
പിന്നെ മാങ്ങയണ്ടി കഠിനമാകുന്നു, ഉറച്ച് പുറം ചട്ടകൊണ്ടും മൂടപ്പെടുന്നു(യൌവ്വനം)
പിന്നെ മാങ്ങ പഴുക്കുമ്പോൾ പുറം തോൽ വീണ്ടും മൃദുലമാകും കാഠിന്യം കുറയും.. പക്ഷെ ഉള്ളിലെ മാങ്ങയണ്ടി കുറച്ചുകൂടി കട്ടിയാറ്റിട്ടുണ്ടാകും (വാർദ്ധക്ക്യത്തിലേക്ക്)
അതും കഴിഞ്ഞ് പുറം ഭാഗങ്ങൾ (വാർദ്ധക്ക്യഥാൽ ) അഴുകി തുടങ്ങുന്നു.
ഒടുവിൽ ശേഷിക്കുന്നത് കടുകട്ടിയായ മാങ്ങയണ്ടി മാത്രം (നമ്മുടെ ഉറപ്പുള്ള മനസ്സ്).
മനസ്സ് ശാന്തമാക്കാൻ, ഉറപ്പുള്ളതാക്കാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?,
അമ്പലത്തിൽ പോകാം.
അമ്പലത്തിൽ പോയാൽ ശാന്തി ലഭിക്കുമോ?
എന്നാൽ കപിലൻ പറയുന്നു,
ശാന്തിക്കുവേണ്ടി അമ്പലത്തിൽ പോകരുത് എന്നാണ്. അമ്പലത്തിലും ശാന്തി കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമാണ്. കാരണം മനസ്സ് ശാന്തമാകുമ്പോഴേ ശാന്തികിട്ടൂ . അമ്പലത്തിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ലാതെയിരിക്കുമ്പോൾ നിന്നു തൊഴുമ്പോൾ ശാന്തികിട്ടും. എന്നാൽ വലിയ തിരക്കും ബഹളവും ഒക്കെയാണെങ്കിൽ നമ്മുടെ മനസ്സ് അടക്കി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
മനസ്സ് സ്വസ്ഥമാകുമ്പോൾ ശാന്തി കിട്ടുന്നു എന്നത് വ്യക്തമായി.
ശാന്തിയിരിക്കുന്നത് മനസ്സിൽ.
എന്നാൽ മനസ്സിലും അല്ല ശാന്തി
പിന്നെയെവിടെയാണ് ശാന്തി?
ശാന്തി, സമാധാനം, ആനന്ദം, സംതൃപ്തി, സ്വസ്ഥത ഒക്കെ ഇരിക്കുന്നത് ഭഗവാനിലാണ്.
ഭഗവാൻ/ഈശ്വരൻ ഇരിക്കുന്നത്?
നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ.
നമുക്ക് ശാന്തിയും സമാധാനവും ഒക്കെ അനുഭവിക്കാൻ ഈശ്വരൻ തന്നിട്ടുള്ള ഉപകരണമാണ് മനസ്സ്
മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോ‍ൾ ശാന്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നു
മനസ്സ് സ്വസ്ഥമാകുമ്പോൾ ശാന്തി കൈവരുന്നു.
മനസ്സ് സ്വസ്ഥമാകാൻ (ശാന്തി അനുഭവിക്കാൻ) എന്തുചെയ്യണം
യോഗ ചെയ്യണം. എന്നാൽ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനായുള്ള മെഡിറ്റേഷൻസ് ചെയ്യണം (യോഗ എന്നാൽ ആസനം അല്ല). മനസ്സിനെ ഈശ്വരിങ്കലേയ്ക്ക് തിരിക്കണം.

അമ്മേ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും ഇരിക്കുന്നത് മനസ്സിലാണ്
ഒരേ മനസ്സ് വിചാരിച്ചാൽ നമ്മെ സ്വസ്ഥരാക്കാനും പറ്റും
അസ്വസ്ഥരാക്കാനും പറ്റും
നമുക്ക് വേണ്ടത് സ്വസ്ഥതയോ അസ്വസ്ഥയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുക
സ്വസ്ഥതയാണ് വേണ്ടതെങ്കിൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ചിന്തകളിൽ നിന്നും പ്രവർത്തികളിൽ നിന്നും മാറി നിൽക്കുക. ഭഗവാനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുക.
ഭഗവാനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ വേണ്ടത് ഭഗവാനോടുള്ള പ്രേമം കലർന്ന ഭക്തിയാണ്.
സ്വസ്ഥതയാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത് എന്ന് തീരുമാനിക്കുതിന് വിവേകബുദ്ധി ഉണ്ടാകണം
ഭക്തി കൂടും തോറും വിവേകബുദ്ധിയും കൂടും.
ഭഗവാൻ തന്നെ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, “ ആരാണോ എന്നെ പ്രേമത്തോടുകൂടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്, അവർക്ക് ഞാൻ വിവേകബുദ്ധി കൊറ്റുക്കും” എന്ന്.

എപ്പോൾ, എന്തു, ചെയ്യണമെന്ന നമ്മെക്കൊണ്ട് തോന്നിപ്പിക്കുന്നത് വിവേകബുദ്ധിയാണ്.
അതിന് ദിവസവും പ്രേമത്തോടുകൂടി ഭഗവാനെ പ്രാർത്ഥിക്കണം.

ഭഗവത് സ്നേഹം ഉണ്ടാകാൻ ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉണ്ടാകണം.
ജ്ഞാനം എന്നാൽ;
ഭഗവാനുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഞാനിവിടെ ഉള്ളത്,
ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഹാർട്ടുള്ളതുകൊണ്ടല്ല,
ഭഗവാനുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഹാർട്ടുള്ളത്
എന്നിങ്ങനെ ഭഗവത് ചൈതന്യം എല്ലാറ്റിലും ദർശിക്കുക.
വൈരാഗ്യം
വൈരാഗ്യം എന്നാൽ ഭക്തി. ദൃഢമായ ഭക്തി.
ഭക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ ശക്തി കൈവരും എന്നാണ് പാഞ്ചാലിയുടെയും പ്രഹ്ലാദന്റെയും ഒക്കെ കഥ നമുക്ക് പറഞ്ഞു തരുന്നത്.
ഭഗവാനിൽ ഉറച്ച മനസ്സ് നമ്മെ ഭക്തിയിലേക്കും, പിന്നെ ശാന്തിയിലേക്കും/മുക്തിയിലേക്കും എത്തിക്കുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ...
ശാന്തി എവിടെ? മനസ്സിൽ .
മനസ്സ് സ്വസ്ഥമാകണമെങ്കിൽ ഭഗവത് ഭക്തിയുണ്ടാകണം
ഭഗവാനോടുള്ള പ്രേമം കലർന്ന ഭക്തിയുണ്ടാകണം
അതിനു ഭക്തിയുണ്ടാകാൻ വിവേകബുദ്ധിവേണം
ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും വേണം

യഥാർത്ഥ ഭക്തി
ഒന്നിലും പ്രത്യേകമായ അഭിനിവേശമോ- ആസയോ-പ്രതിഫലേച്ഹയോ കൂടാതെയുള്ള നിഷ്കാമഭക്തിയാണ് യധാർത്ഥ ഭക്തി
ഒൻപതു ഉപാസനകൾ (ഭക്തിയുടെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ
1) ഭഗവാന്റെ ചരിതങ്ങൾ കേൾക്കുക
2)തിരുനാമങ്ങൾ കീർത്തിക്കുക
3)ഭഗവാനെ സദാ മനസ്സിൽ സ്മരിക്കുക
4)അദ്ദേഹത്തെ മനസ്സിൽ സങ്കല്പിച്ച് ഒരോ പ്രവർത്തിയും ചെയ്യുക
5)ഭഗവാന്റെ രൂപത്തിലോ വിഗ്രഹത്തിലോ പുഷ്പാർച്ചനകൾ നടത്തുക
6)ഭഗവത് വിഗ്രഹത്തെ ദർശിച്ച് കൈകൂപ്പി വന്ദിക്കുക
7) ഭഗവാനെ തന്റെ തോഴനായോ യജമാനനായോ ഭാവിക്കുക.
8) ഭഗവാന്റെ ദാസനാണെന്നു കരുതി ഭക്തിയോടുകൂടി അശ്രുക്കൾ വാർക്കുക
9) സരവ്വവും ഭഗവാനിൽ ആത്മാർപ്പണം ചെയ്യുക
ഇതിൽ എതെങ്കിലും ഒന്നുണ്ടായാൽ പോലും അവൻ ഭക്തനാണ്.
( അവലംബം: പി. എസ്സ്. നായരുടെ മഹാഭാഗവതം- ഗദ്യം എന്ന ഗ്രന്ഥം)
വിവേകബുദ്ധിയ്ക്ക് ഒരുദാഹരണ കഥ ഉദിത്ചൈതന്യയതി പറയുന്നു...




No comments:

Post a Comment